ແມ່ນກິລາສິລະປະການຕໍ່ສູ້ທີ່ມີຕົ້ນກໍາເນີດມາຈາກປະເທດຈີນ ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການພັດທະນາໃຫ້ເປັນກິລາການແຂ່ງຂັນໃນລະດັບສາກົນ (ມີການແຂ່ງຂັນໃນງານກິລາເອຊຽນເກມ, ຊີເກມ ແລະ ກໍາລັງຈະຖືກບັນຈຸເຂົ້າໃນໂອລິມປິກເຍົາວະຊົນ). ຄໍາວ່າ “ວູຊູ” ໝາຍເຖິງ “ສິລະປະການຕໍ່ສູ້” (Wu = ການຕໍ່ສູ້/ການທະຫານ, Shu = ສິລະປະ) ເຊິ່ງໃນລະດັບການແຂ່ງຂັນສາກົນ ພາຍໃຕ້ການຄວບຄຸມຂອງສະຫະພັນວູຊູໂລກ (IWUF) ຈະຖືກແບ່ງອອກເປັນ 2 ປະເພດໃຫຍ່ ທີ່ມີລັກສະນະແຕກຕ່າງກັນຢ່າງຊັດເຈນ ດັ່ງນີ້:
1. ປະເພດ ຕ້າວລູ່ (Taolu – ປະເພດຟ້ອນຮູບແບບ)
ແມ່ນປະເພດທີ່ເນັ້ນຄວາມສວຍງາມ, ຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງທ່າ, ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ, ພະລັງ ແລະ ຄວາມວ່ອງໄວ ໂດຍນັກກິລາຈະຕ້ອງສະແດງທ່າຟ້ອນ (ຄ້າຍຄືກັບກິລາຍິມນາສະຕິກ ຫຼື ຄາຣາເຕ້ປະເພດກາຕ້າ). ຕ້າວລູ່ ຖືກແບ່ງຍ່ອຍອອກເປັນ 3 ກຸ່ມຫຼັກ:
* ໝັດມວຍ (Barehand Techniques):
– ຈາງສວນ (Changquan – ມວຍເໜືອ): ເນັ້ນຄວາມຢຽດຊື່, ທ່າທາງສະຫງ່າງາມ, ການກະໂດດສູງ ແລະ ຄວາມວ່ອງໄວ.
– ໜານສວນ (Nanquan – ມວຍໃຕ້): ເນັ້ນຄວາມແຂງແຮງ, ທ່າຢືນທີ່ໝັ້ນຄົງ, ການໃຊ້ພະລັງຈາກລຳຕົວ ແລະ ສຽງຮ້ອງປະກອບ.
– ໄທ້ເກັກສວນ (Taijiquan – ມວຍໄທ້ເກັກ): ເນັ້ນຄວາມຊ້າ, ຄວາມນຸ້ມນວນ, ການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ການກຳນົດລົມຫາຍໃຈ.
* ອາວຸດສັ້ນ (Short Weapons):
– ດາວສູ່ (Daoshu): ການໃຊ້ດາບໃບກວ້າງ (ດາບຈີນ) ເນັ້ນຄວາມດຸດັນ ແລະ ວ່ອງໄວ.
– ຈ້ຽນສູ່ (Jianshu): ການໃຊ້ກະບີ່ ເນັ້ນຄວາມພິກໄຫວ ແລະ ຄວາມແມ່ນຍຳ.
– ໄທ້ເກັກຈ້ຽນ (Taijijian): ການໃຊ້ກະບີ່ໄທ້ເກັກ.
* ອາວຸດຍາວ (Long Weapons):
– ກຸນສູ່ (Gunshu): ການໃຊ້ພະລອງ (ໄມ້ຄ້ອນ) ເນັ້ນການຄ່ວງ ແລະ ຕີຢ່າງວ່ອງໄວ.
– ສ槍ສູ່ (Qianshu): ການໃຊ້ຫອກ ເນັ້ນເຕັກນິກການແທງ ແລະ ປັດປ້ອງ.
ການໃຫ້ຄະແນນ: ກຳມະການຈະໃຫ້ຄະແນນເຕັມ 10 ຄະແນນ ໂດຍເບິ່ງຈາກ ຄວາມຖືກຕ້ອງຂອງທ່າທາງ (Quality of Movements), ພະລັງແລະຈັງຫວະ (Overall Performance) ແລະ ທ່າຍາກ (Degree of Difficulty ເຊິ່ງລວມມີການກະໂດດໝູນຕົວໃນອາກາດແລ້ວລົງສູ່ພື້ນ).
2. ປະເພດ ຊານຕ້າ ຫຼື ຊານໂສ່ວ (Sanda / Sanshou – ປະເພດຕໍ່ສູ້ຈິງ)
ແມ່ນປະເພດການຕໍ່ສູ້ປະທະກັນໂດຍກົງ (Full-Contact) ເທິງເວທີຍົກພື້ນສີ່ຫຼ່ຽມທີ່ບໍ່ມີເຊືອກກັ້ນ (ຮຽກວ່າ ເລີຍໄຕ – Leitai). ວູຊູຊານຕ້າ ໄດ້ຮັບການພັດທະນາໂດຍການຮວບຮວມເອົາສິລະປະການຕໍ່ສູ້ແບບດັ້ງເດີມຂອງຈີນມາປັບປຸງໃຫ້ເປັນລະບົບ.
– ເຕັກນິກທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ໃຊ້: ການຊົກ (ໝັດ), ການເຕະ (ຕີນ) ແລະ ເຕັກນິກການຈັບທຸ່ມ/ກ່ຽວຂາໃຫ້ລົ້ມ (Takedowns/Throws) ເຊິ່ງຖືເປັນຈຸດເດັ່ນ ແລະ ເປັນທ່າທີ່ໄດ້ຄະແນນສູງໃນກິລາວູຊູຊານຕ້າ.
– ຂໍ້ຫ້າມ: ຫ້າມໃຊ້ສອກ, ຫ້າມໃຊ້ເຂົ່າ (ໃນກະຕິກາສາກົນສ່ວນໃຫຍ່), ຫ້າມເອົາຫົວຕຳ, ຫ້າມໂຈມຕີທ້າຍທອຍ, ຄໍ ຫຼື ເປົ້າ.
– ອຸປະກອນປ້ອງກັນ: ນັກກິລາຕ້ອງໃສ່ນວມ, ເຄື່ອງປ້ອງກັນໜ້າເອິກ (ເກາະ), ເຄື່ອງປ້ອງກັນຫົວ (ໝວກກາດ), ຍາງກັນຟັນ ແລະ ເຄື່ອງປ້ອງກັນເປົ້າ.
– ການຕັດສິນຊະນະ: ໂດຍທົ່ວໄປແຂ່ງຂັນ 3 ຍົກ (ຍົກລະ 2 ນາທີ), ໃຜຊະນະ 2 ໃນ 3 ຍົກກ່ອນຈະເປັນຜູ້ຊະນະ. ນອກຈາກການຊະນະຄະແນນແລ້ວ ຫາກສາມາດທຸ່ມ ຫຼື ເຕະຄູ່ຕໍ່ສູ້ຕົກເວທີ (Leitai) ໄດ້ 2 ຄັ້ງໃນຍົກດຽວກັນ ຈະຊະນະໃນຍົກນັ້ນທັນທີ, ຫຼື ຫາກສາມາດເຮັດໃຫ້ນັອກເອົາ (KO) ໄດ້ກໍຈະຊະນະເຊັ່ນກັນ.